oktober 2006
Afstand
Het was even hard doorlopen om op tijd plaats te kunnen nemen achter het raam. En toen ik naar buiten keek, zag ik niet veel. Het was nog donker. Ik rolde al zittend over de rails richting Wijchen om daar een stuk van het Streekpad Nijmegen te lopen. Op het NS station van het laatst genoemde plaatsje zou ik mijn wandelmetgezel treffen.
Wat een week! Het waren lange dagen met overbodig veel stress. En daarom was het goed voor me om "afstand" te nemen van deze week en een flink stuk te gaan wandelen.... ,dacht ik bij mezelf, terwijl de donkere lucht openbrak en blauw witte kleuren te voorschijn kwamen. Zou het vandaag een mooie dag worden?
Je zit wel eens te denken "tijdnood" wat is dat, hoe creëer je dat? Eigenlijk is het heel eenvoudig, vijf lange dagen op je werk maken, daarnaast je huishouden willen bijhouden én in je vrije tijd ook nog veel willen.
Wandelen is voor mij iets bijzonders, je kunt er rust en ontspanning in vinden. Het is ongecompliceerd voortbewegen van A naar B en om je heen kijken, genieten. Je kunt je naar binnen keren door de stilte om je heen te accepteren en een min of meer meditatief ritme aan te nemen, terwijl je ook de omgeving tot je neemt zonder daar in opgezogen te worden. Prachtig!!! Dit in fel contrast met wat je door de weeks kan overkomen als je niet uitkijkt. Je kunt dan door problemen opgezogen worden, zodat je één en al probleem wordt voor jezelf en de omgeving.
Ondertussen was er een geel koperkleurig licht aan de horizon verschenen, dat langzaam veranderde in een gele bal. De trein, waarin ik zat, stond nu stil in Beesd. Op het plankje voor het raam lag een boekje "Ruisend Gruis" van Willem Frederik Hermans. De trein zette zich weer in beweging en reed het licht tegemoet.
Mijn wandelmetgezel had met haar mobieltje al verscheidene keren naar mij opgebeld en informatieve berichtjes achtergelaten. Zo wist ik dat ik ruim drie kwartier in het centrum van Den Bosch zou kunnen pauzeren. Dat heb ik ook gedaan en bij de boekhandel Adriaan Heinen heb ik ook nog een leuk wandelboekje op de kop getikt, één uit de serie Lange-Afstand-Wandelpaden. Daarna liep ik over de markt, waar de marktkooplui op hun klanten stonden te wachten. Het was nog vroeg, pas half negen. Zo werden elders in het centrum op verschillende plaatsen de terrasjes in orde gebracht, klaar om de gasten te ontvangen. Hoewel ik al vele malen in Den Bosch ben geweest, blijft het voor mij een sfeervolle stad waar ik graag kom.
Ik zette mij reis voort naar Wijchen, terwijl de zon scheen. Daar aangekomen had ik nog een uur de tijd. Mijn wandelmetgezel had mij ondertussen via haar mobiel laten weten, dat zij haar aansluiting in Arnhem had gemist. Geen probleem. Ik ging vast op zoek naar een punt van de route, waar we straks zouden kunnen starten.
Een dik uur later dan was afgesproken gingen we op pad naar ons beginpunt. Er viel veel te vertellen en de omgeving werd bijzaak. Zo wees ik haar spontaan de verkeerde wandelrichting aan op ons beginpunt, zij las de routebeschrijving en hanteerde de wandelkaartjes. Dat er van de beschrijving niet veel klopte, deerden ons in eerste instantie niet. Dat een oud dorp op de kaart niet voorkwam, vonden we wel merkwaardig, maar ja het boekje was al meer dan tien jaar oud.(Er gingen geen belletjes rinkelen!) Maar de markering klopte wel, al gingen we dan naar het noorden in plaats van naar het zuiden. Er viel genoeg te vertellen en we waren lekker buiten. Ondertussen hadden we toch nog een kaartje gevonden van waar we ons bevonden, dus we zaten toch goed dachten we.
Pas na twee uur lopen tijdens een pauze drong het tot ons door dat we de verkeerde richting hadden genomen, én als we zo doorgingen we problemen zouden krijgen met de terugreis. Want er reden in deze streek bijna geen bussen op zaterdag.
Terug ging sneller dan heen. Het was nu af en toe ook stil. Ruim een uur later waren we weer in Wijchen. We namen de geplande route en we besloten naar Ravenstein te wandelen, daar was tenminste een NS station. Toen we daar rond vijf uur aankwamen, namen we in het centrum van Ravenstein een terrasje. Een man, die twee stoelen verder zat, vroeg ons waar we gestart waren met wandelen én hoe laat we gestart waren. Ons antwoord luidde dat we om 11.00 uur in Wijchen waren begonnen. "Oh", zei de man,"Dat is een afstand van zo'n zes kilometer. Dan hebben jullie wél van de wandeling genoten". En hij keek ons breed grijnzend aan.
