juli 2006
Apeldoornse Vierdaagse
Op de bovenstaande foto zien we een boek getiteld "Italiaanse buren" van Tim Parks en een medaille met de letters NWB. Dit laatste staat voor Nederlandse Wandel Bond. Wat hebben deze twee dingen met elkaar te maken? In feite niets, maar voor mij wel !
Op het moment dat ik dit stukje schrijf, zit ik op mijn balkon de zaterdag na de vierdaagse. Het is een zachte zomeravond en om me heen luiden de kerkklokken om aan te geven dat het negen uur is.
Om half zes begon mijn mobieltje een pittig nummertje, "Boogie" genaamd, te spelen. Wel een erg snel deuntje voor zo vroeg in de morgen. Maar je wordt er direct wakker van en dat was ook de bedoeling. Snel even scheren, douchen, in de kleren en ontbijten. Verder stond alles klaar voor de komende wandeltocht. Hup op de fiets en naar het startpunt. Drie kwartier later kwam ik daar aan. Ik was ruim op tijd en moest nog tien minuten wachten voor we mochten beginnen. Dat was precies om zeven uur. "We" in dit verband waren de dertigkilometer wandelaars, die het grootste deel uitmaakte van de in het totaal bijna vijfduizend wandelaars. De andere afstanden waren twintig, veertig en vijftig kilometer per dag met de daaraan gekoppelde starttijden. Hoe groter de afstand hoe vroeger je startte. Elke wandelaar(ster) loopt zijn/haar eigen tempo en onder weg zijn er twee of drie controles waarbij je wandelkaartje wordt geknipt. Verder zijn er ook een viertal pauzeplaatsen gecreëerd om wat eten/fruit en frisdrank te kunnen kopen.
Het waren vier warme dagen, waarvan de woensdag en donderdag behoorlijk heet waren. Een petje om je hoofd te beschermen tegen de brandende zon, kon dan ook geen kwaad. De route, die je elke dag mocht bewandelen, was en is zondermeer meer dan de moeite waard. Je zou tijdens je dagelijkse bezigheden bijna vergeten hoe mooi de Veluwe is. Als je van georganiseerde wandeltochten én van de natuur houdt, is de Apeldoornse Vierdaagse een "must" om minstens één keer in je leven gelopen te hebben. Ik verbaas me keer op keer over hoe mooi de natuur hier is, als ik aan deze tocht meedoe.
De tweede dag zag ik op nog geen twintig meter afstand een slanke ree, die hoog op zijn poten stond en het hazenpad koos op het moment dat we te voorschijn kwamen. Tussen de bomen door viel een zonnestraal op de bruine en glanzende vacht van het dier, waardoor je duidelijk kon zien hoe mooi het beest was. De derde dag zag ik in de verte drie donkere wilde zwijnen achter elkaar een pad oversteken. Ja, voor natuurwandelaars staat de Apeldoornse Vierdaagse boven aan hun lijstje van wandeltochten in Nederland.
Naast de prachtige natuur is deze wandeltocht wel zwaarder dan een gemiddelde wandeling van dertig kilometer over verharde wegen. Het terrein heeft hoogte verschillen en je moet goed kijken waar je je voeten neerzet om niet te struikelen over boomwortels die boven de grond uitkomen.
Rond een uur of één was ik meestal terug in het vakantiepark, waar ik overnachtte. Na een douche genomen te hebben, dook ik in het boek van Tim Parks en las verder over een gezin dat zich wilde vestigen in Italië, waar het op dat moment bloed heet was. En als ik dan even het boek ter zijde legde om wat drinken te pakken. Waande ik me in Italië in plaats van op de Veluwe.
