juni 2011
Het zit niet altijd mee
Het is de eerste zaterdag van juni, "de dag" om ons geweldige plan van vorige week uit te voeren. Dus stapte ik om iets over zeven ´s morgens de trein in op weg naar Eindhoven. Daar zou ik overstappen in de trein van mijn wandelaarpartner. Mijn trein kwam keurig op tijd in Eindhoven aan en ik kon overstappen in een zo wat lege trein, tenminste dat geldt voor de eerste drie wagons aan de voorkant van de trein. Ik was wel heel erg benieuwd wat ik vandaag allemaal zou meemaken.
In de eerste drie wagons heb ik even rondgekeken, zowel boven als beneden, maar ik zag geen bekende. Dan zal ze wel ergens anders in de trein zitten. Het was namelijk een lange trein. Ik heb maar even een smsje gestuurd. Maar uit ons sms-contact bleek al snel dat we beide in een andere trein zaten. Er was ergens onderweg blijkbaar iets mis gegaan. Ik besloot in Maastricht een half uur op haar te wachten, want dan zou zij er ook zijn. De bus richting Aken zouden we missen, maar een half uur later ging er ook een bus. Het was trouwens lekker weer en het zou vandaag flink warm worden, dat was nu absoluut nog niet te merken. Er stond een koel en aangenaam windje.
Toen ze aangekomen was, hebben we de bus naar Vaals genomen. De bus was vol en het was er erg benauwd. Na een dik half uur kwamen we aan in Vaals. We mochten naar buiten en daar waren we wat blij mee. Na ons ingesmeerd te hebben tegen de zonnestralen, gingen we op weg naar het drielandenpunt en dat was flink klimmen. Het lag iets verder weg dan we dachten. Het zweet liep van ons gezicht en het was ondertussen ook warmer geworden.
We besloten pas te pauzeren als we boven waren. Zo gezegd zo gedaan en om kwart voor twaalf begonnen we aan de grote wandeling. Ik had de avond daarvoor nog wat informatie van het internet gehaald zodat we de weg aardig zouden kunnen vinden. Ter plaatse hadden we wat twijfels over waar we precies moesten beginnen, maar ik zag al snel grenspalen staan en dan is het niet moeilijk meer. We volgende de grenspalen aan onze linker hand en gingen op weg.
Het pad ging aardig op en neer en het was nu best te doen qua temperatuur tussen de bomen. Maar al vrij snel kwamen er allerlei vragen bij me op. Wat staan er hier toch veel grenspalen !? En wat zien die palen er hier redelijk nieuw uit!? En wat moeten al die B´s en D´s op die grenspalen!? Bovendien liep het pad niet zoals het op mijn kaart stond. Daarnaast bleek dat we nog maar vier en een halve kilometer van Aken verwijderd waren.
We kwamen met de kaart in onze hand tot de conclusie dat we helemaal verkeerd zaten. Een poging om nu door te steken om het juiste pad alsnog te vinden, mislukte. Dan maar terug naar het beginpunt. Ondertussen liepen we ook over open stukken, waar het te warm geworden was om gezellig te wandelen. Dat hield in dat we het voor gezien beschouwden en terug naar huis zouden gaan. We hebben nog wel even naar het begin van het juiste pad gezocht én alsnog gevonden. Als we het pad nu nog gaan lopen, zullen we pas laat klaar zijn. Maar daar had mijn wandelpartner écht geen zin meer in en we liepen terug naar beneden naar een terrasje in Vaals. Het geweldige plan was in duigen gevallen door... ja waardoor ? Maar het begin van het juiste pad hebben we alsnog gevonden. En ik hoop het dit jaar toch nog een keer te lopen!
