augustus 2008
Alleen op pad
Negen kilometer wandelen is niet zo veel. Maar wel als je een doel voor ogen hebt om ergens op tijd aan te komen en je de weg niet weet. Daarbij komt nog eens, dat je ook geen beschrijving van de route hebt. Wel een idee waar je ongeveer naar toe moet, zo'n idee van in die richting moet het ergens zijn. Maar helaas, er loopt geen rechte weg die kant op.
Ik had slechts wat schematische kaartjes bij me. Daarop stonden grotere wegen met straatnaam genoemd. De kleinere wegen waren naamloos. Ik had wat moeite met het aflezen van de weg op deze A- viertjes en in zo'n situatie verlies je veel tijd.
Doordat ik een half uur later was, ik had een trein onderweg gemist, besloot ik om vanaf het ns-station niet te voet naar mijn einddoel te gaan. Qua tijd zou ik een te groot risico lopen om mijn doel in het geheel niet meer te bereiken binnen de tijd die ik nog had. Daarom nam ik op het genoemde station een ov-fiets en fietste ik in ruim vijf kwartier naar Heel, Heerbaan 70 A, waar ik om kwart voor zeven aankwam om afscheid van mijn oom te nemen. Uiteindelijk had ik de plaats gevonden waar ik wilde zijn, door regelmatig de weg te vragen en op deze wijze wat extra kilometers te maken.
Ondanks de trieste reden om bij elkaar te zijn, fietste ik ruim een uur later opgewekt terug. Ik was blij daar geweest te zijn, afscheid te hebben kunnen nemen en familieleden te hebben ontmoet, die ik al jaren niet gezien had.
Ik hoorde daar hoe het gegaan was. Er werden herinneringen opgehaald en ik zag personen die veranderd waren. Verscheidene namen van mensen, die ik niet zo goed kende, kregen een gezicht. Ja, het was een bijzonder samen zijn. Dit had ik echt niet willen missen.
Het terugfietsen naar het ns-station duurde slechts een klein half uur. Hoewel ik toen ook niet de kortste weg had kunnen vinden. Sommige wegen lijken langer dan ze zijn. Maar op het eind van zo'n weg zeggen we meestal al snel: "We zijn er al, wat jammer!"
Wat heeft dit met wandelen te maken? Zo op het eerste gezicht niets, maar in tweede instantie voor mij wel. Ik ben alleen op weg. Oké niet te voet maar met een fiets met dit verschil dat er hier een tijdsdruk aanwezig was, die er normaal gesproken niet is. Maar het gevoel dat je alleen bent, is er wel en de situatie is ook anders dan normaal. Overdag was ik nog gewoon aan het werk. Het gaf ondanks de tijdsdruk een vrij gevoel over onbekende wegen.
Alleen op weg zijn, is anders dan met een groepje of met iemand aan de wandel zijn. Door anderen word ik afgeleid van jezelf, wat overigens heel leuk en gezellig kan zijn. En wat bovendien mijn voorkeur heeft. Maar soms is het ook wel eens fijn om alleen op pad te zijn en tijdens een wandeling stil te staan bij wat je op dat moment bezig houdt. De tijd voor jezelf nemen tijdens een wandeling is voor mij meestal verlichtend. Ik krijg daar vaak een bijzonder goed gevoel van. Na uren alleen gewandeld te hebben, heb ik als het waren alle ballast van me afgespoeld. Het geeft me een leeg gevoel, waardoor ik weer open kan staan voor nieuwe ideeën en ik nieuwe energie heb om verder te gaan.
Uiteindelijk is het een rijkdom om deze mogelijkheid te hebben, te wandelen met vrienden of een keer alleen. Alleen is dan niet echt alléén, maar je kiest er even voor!
Dinsdag 26 augustus 2008 was voor mij zo'n moment, even stilstaan terwijl ik alleen onderweg ben.
