december 2008
Het begin
Het is de eerste kerstdag en na een dag binnen doorgebracht te hebben, denk ik aan de wandelingen van het afgelopen jaar. Ja, ik heb er weer helemaal zin in om in 2009 veel te wandelen. Dat is ook niet zo´n probleem want er zijn komend jaar meer wandelingen dan ik aan kan. Het is een kwestie van tijd en dan de juiste keuze maken. Ik hoop het komende jaar wat wandelpaden helemaal gelopen te hebben. Ik denk onder andere aan het Jacobspad vanaf Uithuizen. Maar we zullen wel zien hoe het allemaal zal lopen!
Van het Jacobspad heb ik een dikke maand geleden al een stukje gelopen. Normaal is het drie en een half uur reizen om er vanaf mijn woonplaats te kunnen komen met de trein. Maar door een vertraging bij de Nederlandse Spoorwegen, miste ik in Groningen de aansluiting naar Uithuizen, waardoor de reis een uur langer duurde. Op het station in Groningen moest ik hierdoor een uur wachten. Het was daar guur en koud. Ik had een te dunne broek aan waardoor ik het al gauw koud kreeg. Ik twijfelde of ik wel verder wilde reizen in de kou. Uiteindelijk besloot ik het toch maar wel te doen. Ten slotte had ik al een lange reis achter de rug en ik vond het zonden om zonder gewandeld te hebben de aftocht te blazen. Nee, ik besloot verder te reizen.
Wonder boven wonder was het in Uithuizen zonnig en het was daar ook niet guur. Het beginpunt van de wandeling was makkelijk te vinden. Vanuit de trein zag ik Uithuizen in de verte liggen. Twee kerkspitsen staken boven het plaatsje uit. Bij één van deze twee kerken moest ik starten. Ik nam het boekje met de kaart erbij en het was duidelijke welke kerk van de twee ik moest hebben.
De Katholieke kerk lag iets van het centrum af. Helaas was deze kerk niet open, ik had hem wel even van binnen willen zien en tevens wilde ik ook een kaarsje opsteken. Volgens mij past dat wel aan het begin van een pelgrimstocht. Bovendien kom je in het noorden van Groningen niet al te veel Katholieke kerken tegen. De meeste kerken waren tijdens de Tachtigjarige Oorlog in Protestantse gebedshuizen veranderd. Zo gezegd zo gedaan liep ik eerst door Uithuizen met zijn bezienswaardigheden slingerdeslang richting Groningen-stad.
Nadat ik Uithuizen verlaten had, kwam ik weinig mensen onderweg tegen. Het landschap was leeg en uitgestrekt. Ik liep vooral over asfalt, fietspaden en autowegen. Ondertussen had ik het aardig warm gekregen. Toen ik op een driesprong van wegen stond te twijfelen over welke richting ik moest nemen, hoorde ik opeens een stem achter me die mij vroeg waar ik heen wilde. Ik schrok in eerste instantie wel, omdat ik meende dat er geen mens in de buurt was. Maar de enkele fietsers, die ik tegen kwam, rolden over het asfalt zonder geluid te maken. En dat was hier ook het geval. De vriendelijke man op de fiets wees me hoe ik moest lopen en hij wenste me een fijne wandeling toe.
Ik zag onderweg heel wat interessante en oude kerkjes, die in het algemeen wel te bezichtigen waren. Soms was het een kleine - en soms een grote kerk, maar de dorpen waren soms wel erg klein in verhouding met de kerk die je er aantrof.
Na een tocht van drie uur vond ik het wel mooi geweest. Het weer werd ook minder en ik wilde niet laat in de avond thuis komen. In de buurt van Loppersum verliet ik het Jacobspad om naar het ns-station te lopen. Ruim honderd meter voor het station zag ik de trein in de verte aankomen. Ik wist dat er maar één trein per uur stopte richting Groningen, dus zette ik het op een rennen. Maar tegen alle verwachtingen in was ik eerder bij het juiste perron aangekomen dan de trein. Ik moest zelfs nog even wachten. Ondertussen werd ik door een oudere vrouw van top tot teen opgenomen met een afwijzende blik. Ja, ik zag er niet al te schoon uit. Maar wat wil je, als het onderweg wat modderig is.
