april 2008
Toch maar even doen
Af en toe een beetje zon, vooral koud en nat én soms zelfs een gure wind. De paden zijn modderig en de weilanden veelal drassig. Niettemin loopt toch de natuur uit. Het is ten slotte lente! En uit de wind in de zon is het warm, die dagen hebben we ook gehad.
En schijnt de zon dan trek ik toch maar even de wandelschoenen aan om een stadswandeling te maken in Breda of Maastricht. Wel lekker om er zo even uit te zijn en te wandelen. En ben je eenmaal op pad en de zon gaat weg. Dan loop je toch door en zoek ik de straatjes op die ik nog niet ken.
Ik sta klaar om op pad te gaan en de benen te strekken. Het lukt alleen niet altijd om het echt ook te doen. De reden heeft meestal te maken met de eerste zin van dit stukje. Toch heb ik me voorgenomen om morgen in Geldermalsen mee te lopen ongeacht het weer. Want dit kalenderjaar heb ik nog weinig gewandeld en ik wil toch wel een beetje getraind zijn voor de Vierdaagse.
De volgende dag ben ik om vijf uur opgestaan om op tijd te kunnen starten in Geldermalsen. De Nationale Rode Kruis Bloesemtocht wil ik toch eigenlijk wel elk jaar lopen. Dit jaar slechts 15 km, vorig jaar nog 40 km en de jaren ervoor altijd 25 km.
Om zeven uur was ik al ter plaatse zodat ik om half acht kon starten tussen de deelnemers die voornamelijk 25 en 40 km gingen afleggen. Ik liep gewoon mijn oude tempo en dat is rond de zes kilometer per uur. Hierdoor was ik iets voor tienen weer binnen. Ik organisatie had er niet opgerekend dat er mensen voor tien uur binnen zouden komen. Dus moest er iemand gebeld worden via een medewerker van de organisatie om ons, dat waren er ondertussen tien in getal geworden, te kunnen helpen met het aftekenen van de wandelkaart en het uitreiken van onze beloning. Dat kon een speldje of medaille zijn. En zo was ik om half twaalf weer thuis.
En vandaag ben ik ook op pad geweest. Ik heb een wandeling uitgekozen uit het boekje "De mooiste bergwandelingen van Nederland". Met een wandelpartner ben ik naar Ossendrecht gereden en daar hebben we de wandeling Brabantse Wal gelopen. De wandeling is elf kilometer lang en het hoogste punt van de wandeling is 21,4 meter. Het lijkt of is niet zo hoog, toch is het een prachtige wandeling juist door dit hoogte verschil. Het weer is vandaag ook goed geweest. Dus wat wil je dan nog meer. Zie foto's. Ik wil wel even aantekenen dat deze wandeling niet bestemd is voor mensen in een rolstoel of met een kinderwagen.
Het is weer het seizoen om een paar keer per week een uurtje te lopen of te trainen om je weer soepel te kunnen voelen en grotere afstanden aan te kunnen. Hoe meer je het doet hoe beter het gaat en dat geldt niet alleen fysiek maar ook mentaal. Wandelingen in de natuur kunnen zelfs helend werken, het punt is, je moet het wel even doen. En als je niet alleen wilt wandelen, zoek je iemand die ook graag samen wandelt. Je kunt in je eigen kenniskring kijken of op internet zoeken of je aansluiten bij een wandelclubje of wandelvereniging. Er zijn eigenlijk genoeg mogelijkheden, maar de eerste stap moet je wel zelf zetten.
Ik snap ook wel dat het niet altijd makkelijk is, zoals ik al schreef, laat ik me ook sneller tegenhouden door de regen als ik van plan ben een lange wandeling te maken in m'n eentje. Heb ik een afspraak, dan doe ik het zondermeer wel. Maar het leuke van even een uurtje wandelen is, dat het te overzien is. Of het nu regent of niet, al ga je maar een half uurtje, je voelt je na die wandeling alsof je meer energie hebt gekregen. Daarnaast valt de regen meestal mee, behalve als het giet. Dan moet je ook ergens gaan schuilen totdat het weer kan.
Het is de bedoeling dat je niet te veel denk of je het zal doen. Nee, je hebt de afspraak met jezelf gemaakt. Dus je doe het gewoon. Tijdens het wandelen heb je genoeg tijd om te denken, als je dat wilt. Maar ondertussen doe je het wel. En daar gaat het om!
