oktober 2008
Verschillende werelden
Waar wandelen we morgen heen? Ik zou het niet weten. Wandelen is al fijn op zich. Loop ik zo maar doelloos te wandelen? Nee meestal niet, er is wel een bepaald plan van hoe of wat ik wil lopen. Maar soms is er geen plan en loop ik zomaar twee uur ergens rond als een soort wandeltraining. Maar het mooiste van wandelen is wel de verrassing, die ik niet bewust opzoek. Je komt op plaatsen waar je met de auto minder snel of zelfs helemaal niet kan komen. Het is een heel bijzondere wereld waar je in terecht komt.
Een wereld van leegte. Het is in Nederland bijna onvoorstelbaar om in een omgeving te wandelen zoals de foto hierboven laat zien en toch is deze foto in Nederland gemaakt. Een ruimte die bijna helemaal leeg is en die leegte kan je helpen om ook een leeg hoofd te krijgen. Fantastisch! Hier kan je jezelf tegenkomen. Je kunt met jezelf van gedachten wisselen of je kunt bang van jezelf worden of je loopt hier met een vriend of vriendin. Dan is de ruimte al snel gevuld en zie je de leegte niet meer. Dat kan ook heel gezellig zijn. Maar misschien denkt die andere persoon net als jij en blijft de leegte aanwezig. Maar hoe dan ook als je alleen bent, ben je meestal bewuster van wat je ervaart. En als je van die leegte houdt, ben je meestal niet bang van jezelf. Het contrast met de stad of Randstad en deze leegte is groot. Een grote stad is meestal lawaaierig met heel veel mensen bij elkaar. Je leeft er massaal samen en je komt maar zelden aan jezelf toe in verband met de leegte, die je eigenlijk zoek als wandelaar of als mens. Je bent met allerlei uiterlijke zaken bezig om te kunnen functioneren en te kunnen overleven binnen die samenleving waarvan je sowieso deel van uitmaakt, ook al wil je die samenleving ontvluchten. Ik stel het hier dan wel wat zwart wit, maar het wandelen in de stilte is toch echt anders dan een stadswandeling. En natuurlijk kun je altijd de stilte in jezelf proberen te vinden, waar je ook bent. Maar als je in de natuur bent, gaat het meestal wel iets makkelijker.
Een wereld van het verleden. Het contrast tussen de leegte en een grote stad is groot, het is dan ook niet zo moeilijk om in die leegte het verleden binnen te stappen. Op het platteland houdt men gemiddeld meer van traditie dan in de grote stad. In de grote stad is weinig ruimte voor traditie of de traditie is zo aangepast dat deze bijna niet meer herkenbaar is als een traditie. Door de saus die eroverheen gegoten is, lijkt het modern. In de uithoeken van het platteland zie je hoe het min of meer honderd jaar of langer geleden was. Zo was ik afgelopen zondag met een vriend aan de wandel in zoŽn uithoek en we stapten daar een soort cafeetje binnen dachten we. Het was binnen groot en nostalgisch ingericht. De muren hingen vollen fotoŽs van rond 1900. Van alle kanten keken honderden zwart witte ogen ons aan, een enkel portret was in kleur, een soort krijtteken. In deze herberg zaten hele gezinnen aan de koffie met gebak en er waren ook redelijk veel wandelaars binnen. Dit zou je ook in de grote stad tegen kunnen komen, alleen de omgeving buiten de drinkgelegenheid en het gedrag van de mensen binnen is anders. Niet beter of slechter maar anders. Op het platteland is het stiller en lijkt het soms of de tijd even stilstaat. Voor iemand die de rust zoekt, is dit erg prettig en verrassend tegelijk.
Een wereld van kennissen. Wandelaars kunnen in het algemeen wel met elkaar opschieten tijdens een wandeling. Zo liep ik twee weken geleden mee met een groep wandelaars, die ik niet kende en afhankelijk van jezelf kun je met iedereen wel een gesprek aanknopen. Het was een aparte ervaring. Ik hoefde niets en ik liep gewoon als deelnemer mee. Dat is weer anders dan het eigen wandelgroepje, sommige ken ik redelijk goed, ze komen me vertrouwd voor en ik vind het altijd weer leuk om ze te zien. Toch heb ik me voorgenomen om binnenkort weer eens met een andere groep onbekenden aan de wandel te gaan. Waarom? Gewoon leuk om mensen te ontmoeten. Daarnaast wandel ik ook met bekende mensen, waarmee ik een bepaald pad loop. Dat dit allemaal kan, vind ik juist zo leuk in de wandelwereld.
Een wereld van verrassingen. Je loopt over de paden en je komt van alles tegen, wat anders is dan in een grote stad. Het geeft me een vakantiegevoel. En natuurlijk lopen de eerder genoemde werelden door elkaar. En dat maakt alles nog leuker. Het wandelen is leuk in je eentje en met anderen. Van andere wandelaars hoor je het een en ander waardoor er nieuwe ideeën kunnen ontstaan op wandelgebied en/of op het gebied van de vriendschap. Bovendien is het ook nog gezond.
