december 2009
Winterdag
Het was al de derde dag dat er sneeuw lag. Ik liep die ochtend de garage in en pakte mijn fiets. De zon scheen. Toch had ik mezelf flink ingepakt, compleet met een muts op en handschoenen aan. Ik moest een kilometer of zeven fietsen om bij het bedrijf buiten de stad te komen.
De bevroren sneeuw maakte het wegdek glad met name op de fietspaden. Daar was kennelijk niet gestrooid. Ik reed dan ook zoveel mogelijk naast het fietspad, waar het goed rijden was. Het fietspad was eigenlijk een stuk gevaarlijker met meer kansen om onderuit te gaan. Maar ja, ik wilde toch een beetje normaal kunnen fietsen en als het even kon overeind blijven. Maar niet alle automobilisten hadden daar begrip voor en sommige van hen reden me bijna ondersteboven. Maar hoe dan ook ik bereikte het industriegebied zonder kleerscheuren.
Op de terugtocht bleef het weer goed uitkijken. Oppassen waar ik reed en de auto´s goed in de gaten houden. Want met dit soort weer is het geen lolletje om op een fiets deel te nemen aan het verkeer.
Al bij al was het toch even wennen op de fiets, die ik meer als vervoersmiddel zie dan als een hobby. Ik merkte wel dat ik op de terugweg niet alleen een koud gezicht had gekregen maar ook ijspegels van voeten. Mijn ogen traanden zo erg dat ik even moest stoppen om mijn ogen te drogen. Ach ja, het was niet elke dag echt winter in december. En fietsen is ook goed voor het lichaam.
´s Middags ben ik nog een kilometer of tien gaan wandelen. Ik kreeg weer snel een koud gezicht en een natte neus. De zon scheen nog steeds. De natuur, met een sneeuwdeken bedekt, zag er prachtig uit en het was er lekker rustig. Heerlijk zo´n wandeling en ik kon alles weer eens voor mezelf op een rijtje zetten. Dit was genieten. En van koude voeten heb ik geen last meer gehad, die werden alleen maar warmer.
