november 2005
Een fijne zondag in november
Deze keer vond ik mijn medewandelaarster zittend op een bank bij een bushalte. Ze zat een krant te lezen en merkte mij niet op.
Vijf minuten eerder was ik met de trein in Alkmaar aangekomen en ook ik was op zoek naar dezelfde bus, lijn 160. "Hoi, zit je hier al lang ?", vroeg ik.
Even later zaten we in de bus op weg naar Bergen. Daar aangekomen gingen we op zoek naar het startpunt, 't Oude Raethuys. Dat snel werd gevonden. Nog even snel een kop koffie, daarna ons laten inschrijven en weg wezen. Het was nu half één en voor half vijf moesten we weer binnen zijn, maar dat leek ons geen probleem op de 15 kilometer.
Al pratende werden de kilometers afgelegd, soms kreeg het gesprek de overhand en raakten we even van de route af. Maar het bleef bij korte vergissingen en we konden de route aardig blijven volgen. Ook kregen we steeds meer oog voor de natuur om ons heen. Er werd over van alles gepraat. Iets dat bij het wandelen veel voorkomt. Als je in een grote groep door de natuur loopt, is het gekakel op grote afstand al te horen. Zeker als je alleen in de natuur bent, hoor je zo'n kudde wandelaars op je afkomen, terwijl je ze nog niet kunt zien en dan denk ik wel eens: "Zijn dit natuurliefhebbers?". Het antwoord is meestal NEE, ze komen voor de gezelligheid en vinden de natuur ook mooi. Alleen als de tocht lang en zwaar begint te worden, wordt het steeds stiller in de groep en ontstaat er op een gegeven moment een meditatieve stilte, die heel puur kan zijn waardoor je de omgeving beter in je kunt opnemen. Lopen in de stilte is een bijzondere ervaring, zeker in Nederland waar je bijna altijd wel iets hoort van gemotoriseerd verkeer of mensen die zich in de natuur begeven. Ik zeg hiermee niét dat wandelen en praten niet samen horen te gaan, ik zeg alleen dat de stilte ook de moeite waard is om van te genieten.
Na een tijd lopen vonden we een mooi plekje om ons meegenomen brood op te eten en vanaf een bankje de natuur te aanschouwen. Achteraf was het een vergissing, want daar hoorden we niet te zitten, we waren de weg even kwijt, bleek na deze pauze. Op zoek naar de juiste route kwamen we twee fietsers tegen van de wandelorganisatie, die ons de weg wezen en erbij vertelden dat wij de laatste wandelaars waren. Daarop gingen wij er als een haas vandoor met de fietsers op onze hielen wat minder relaxed liep. Bij de Berenkuil, een plaats waar je wat kon gebruiken, aangekomen, vroegen we permissie om een kop thee te drinken want we hadden toch wel dorst gekregen van al dat gejakker. Dat kregen we en we gooiden het kokend hete spul snel naar binnen, om er weer als een haas vandoor te gaan. Onze hielenrijders zaten nog uitgebreid aan een tafel te drinken en die hebben we dan ook niet meer gezien.
In Schoorl aangekomen kwamen we twee andere fietsers tegen van dezelfde organisatie, zij zagen ons vertwijfeld rondkijken op zoek naar de juiste weg. Het was al na vieren en we hadden zelf ook al geconstateerd dat de wandeling meer tijd kostte dan we bij de start dachten. Eén fietser was al afgestapt en kwam op ons af om de weg te wijzen én met het verzoek om vooral niet meer te verdwalen. Dat waren we ook niet van plan en dat is ook niet meer gebeurd!
Om tien over half vijf kwamen we inderdaad als laatste aan bij het eindpunt. We kregen beide een speculaaspop en stapten direct weer de deur uit op weg naar de bushalte.
Kort samengevat: Een gezellige dag, een prachtige omgeving met hoge duinen en leuke plaatsjes met een bijna romantische sfeer op het moment dat het donker begon te worden.
