eind december 2007
Een kleine gedachte
De donderdag voor Kerst lag er een paar dagen sneeuw op sommige plaatsen in het land. De bomen zagen er prachtig uit en de vorst hield even aan, zodat er ook geschaatst kon worden. Het was een rustgevend gezicht. Helaas had ik geen gelegenheid om een wandeling te maken op dat moment. Met dit weer moet je eigenlijk buiten zijn. Zaterdagmiddag verloren de bomen hun prachtige versieringen doordat de temperatuur was gestegen. De volgende dag ben ik wel gaan wandelen.
Die zondag voor de Kerst liepen we een NS route, van Nijverdal naar Holten. We moesten het nu doen zonder blauwe lucht, deze bleef de hele dag grijs. Niettemin is het altijd fijn om door de natuur te lopen. De stilte en ruimte geven me een goed gevoel. Dit werkt bij de meeste mensen ook door in hun geest, het maakt ze rustig. Even weg van alle stress, of het nu van je werk is of van je buren of wat je op straat meemaakt. Van stress word je niet gelukkig. We wensen elkaar in december op allerlei manieren het beste toe met woorden, de daden zijn nogal eens het tegenoverstelde. Terwijl we, althans de meesten onder ons, op zoek zijn naar geluk. Dat onvindbaar lijkt!
Maar dat is nou net niet waar, het ligt voor het oprapen. Een vriendelijk woord kan wonderen doen. Wandelaars zijn in het algemeen vriendelijke mensen. Eigenlijk zouden alle mensen eens per week de tijd moeten nemen om vier uur in de natuur te wandelen of te zijn. Dat kan je alleen doen, of met een groepje mensen als de stilte maar niet verloren gaat door het gepraat.
Wat we denken niet te kunnen vinden, ligt in de natuur. Maar dan moet je de natuur wel als natuur zien en niet gebruiken als grondstof voor een product ten koste van de natuur zelf. Want hoe meer natuur we zullen verliezen, hoe onaangenamer het leven zal worden. Dit is even een kleine gedacht, waar ik in geloof. Een tijd geleden zei een goede bekende van me, tijden een pauze in een restaurant. "Alles draait uiteindelijk om liefde". En dat klopt ook in de brede zin van het woord.
Wie liepen door de bossen en hoorden het geluid van... het leek wel een jachthoorn. Onze route leidde ons in ieder geval naar de plaats waar het geluid vandaan kwam. Op een open plek, met normaal gesproken mooi uitzicht over het landschap, stonden twee midwinterhoornblazers. Het midwinterhoornblazen was een oude Twentse traditie, vertelde één van hen. Vroeger deden ze dat om boze geesten te verdrijven, maar sinds tientallen jaren had het een andere betekenis gekregen. In de Advent (vier weken voor Kerst) werd er nu geblazen om de Kerst aan te kondigen. En deze mannen proberen deze traditie te laten voortbestaan. Het is in ieder geval een aparte belevenis om dit geluid in de natuur te horen op een winterse zondag.
Ondertussen ligt de Kerst al weer achter ons en zal vannacht het nieuwe jaar beginnen met veel vuurwerk. Iets wat met name in de steden op deze wijze gevierd wordt. Zelf ben ik geen voorstander van vuurwerk dat door iedereen afgestoken kan worden. Het lijkt mij beter om het vuurwerk op centrale plaatsen te laten afsteken door professionals. Geef mij maar het midwinterhoornblazen, misschien een goed idee om zo ook het nieuwe jaar aan te kondigen.
