februari 2007
Een manier
De kop van het 2007 is er af. Het is nu al weer half februari geweest. Vandaag is een zonnige dag, zo'n dag waarmee je in begin mei blij zou zijn. In januari was het weer even anders, toen zijn er heel wat bomen door de storm neergehaald. Tijdens mijn wandelingen van de laatste weken stuitte ik dan ook op tientallen en tientallen bomen, die mij de doorgang versperden en het was uitkijken geblazen voor de bomen, die tegen andere bomen aanhingen. Deze hangende bomen zijn voor de wandelaars niet ongevaarlijk! Via het nieuws heb ik begrepen dat het twee jaar gaat duren voor alles weer is opgeruimd. Toch heb ik mijn wandelingen voortgezet, met uitzondering van het weekeind direct na de storm.
Ondanks alles was het begin van dit jaar ook om andere redenen een bijzondere ervaring. Ik doel hier op de verscheidenheid van mensen waarmee ik heb gewandeld. Met mijn vaste wandelmaat heb ik in de omgeving van Nijmegen gewandeld, het weer was koud en vochtig. Toch heb je daar tijdens het wandelen niet zo veel last van, mits je de juiste kleding en schoeisel draagt. Met hem was het verder heel vertrouwelijk. Je bent min of meer op elkaar ingespeeld, dat geldt zeker ook voor het tempo dat je loopt.
Voorts heb ik een kilometer of vijftien over de Kampina gewandeld, waar we op het eind van de route de weg kwijt raakten. Maar uiteindelijke bereik je altijd je einddoel op zo'n dag. Deze afstanden lopen we meestal op een rustig tot zeer rustig tempo. De gezelligheid staat hoog in het vaandel (de terrassen / cafés soms ook)!
Twee keer met een nieuw groepje mensen een georganiseerde tocht van 25 km in Breda gelopen in een relatief hoog tempo. Iets onder de zes kilometer per uur. Op zich is dat niet zo hoog, maar als je relatief minder getraind bent én gewend om te starten met een tempo van vier en een halve kilometer per uur én je start dan opeens met een tempo van zes en een halve kilometer per uur. Dan weet je niet wat je overkomt.
Zelf ben ik gewend om te lopen als een diesel. Dat wil zeggen: Ik begin traag en langzaam en probeer mijn energie zo te verdelen dat ik op het eind van de wandeltocht nog genoeg energie overhoud om te versnellen. Bij een groot deel van de wandelaars ervaar ik een tegenovergestelde instelling. Niet dat dat minder zou zijn, het is wat je gewend bent en waar je voor kiest !
Het tweede nieuwe groepje, waarmee ik een stuk van het Airbornepad gelopen heb, wandelde wat relaxter. De overeenkomst tussen beide groepjes was, dat hier sprake is van getrainde en bewuste wandelaars die afstanden van 40 of 80 kilometer niet schuwen. Er was ook een wandelaar bij die op de hoogste plekken van de wereld heeft gewandeld. Van zijn ervaringen word je wel even stil !
Het interessante is: Dat je via internet allerlei nieuwe mensen leert kennen, die elk hun eigen beweegredenen hebben om te wandelen én het op hun eigen manier realiseren. Je wordt zelf hierdoor ook bewuster van het waarom én van het hoe, je het zelf doet. Niet dat je dat zelf niet zou weten, maar het wordt wel even in een ander perspectief geplaatst.
