september 2007
Kloosterwandeling
Met dank aan de zusters van het Bezinningshuis Regina Carmeli te Sittard voor het gastvrije ontvangst. En tevens bedank ik de gidsen van de Wandelmaat voor het leiden van deze kloosterwandeling.
Het was zaterdag 1 september en ik hoefde niet bijzonder vroeg op te staan om op tijd in Sittard te zijn. Voor elf uur was de groep van vijftien personen compleet en vertrokken we onder leiding van een gids vanaf het centraal station Sittard naar het klooster. Wat zo'n half uur lopen was.
We stonden voor de deur van het Bezinningshuis, dat onderdeel van het klooster is, te wachten tot de deur openging. We werden hartelijk ontvangen door zuster M. Gisela en zij leidde ons naar een vertrek, waar de sleutels van de kamers lagen. In mijn geval had ik een eenpersoonskamer, maar er waren ook enkele deelnemers die voor een tweepersoonskamer gekozen hadden. Eerst was er nog een welkomswoord van de gastenzuster en de gids met assistentgids vertelden iets over de Wandelmaat, daarna stelden wij ons aan elkaar voor. Onze bagage konden we voor het eten nog naar onze kamer brengen en je kon eventueel alvast je bed opmaken met de schone lakens en sloop, die al op je kamer klaar lagen.
Om vijf voor half één werden we weer terug verwacht in deze ontvangstruimte voor een warme maaltijd. Het was een gezonde en eenvoudig drie gangenmaaltijd, maar het smaakte mij bijzonder goed, dit had ik eigenlijk niet verwacht. Na het eten werden de borden enzovoort op een speciale kar gezet en deze kar werd door een zuster naar de keuken teruggereden.
Om kwart voor twee begonnen we aan een wandeling van ongeveer 10 km. Het landschap was licht glooiend en de dertien deelnemers konden aardig volgen. Er werd regelmatig even gepauzeerd om wat te drinken of om te luisteren naar informatie van de gids. In een café in het plaatsje Doenrade werd wat gedronken, waarna wandelden we verder naar het Duitse plaatsje Hillensberg, waar we een kerkje aandeden, en vandaar uit wandelden we weer terug over de velden Nederland in.
Om half zes waren we weer terug in het klooster. En een half uur later hadden we een broodmaaltijd in een andere zaal, van waaruit je de zusters via een binnentuin naar de kerk/kapel zag gaan. Om kwart over acht zijn we er ook heengegaan om de dagsluiting te volgen.
Om half negen zaten we al weer in de ontvangstzaal waar we tot tien uur wat hebben zitten praten met wat drinken en wat zoutjes erbij.
De volgende ochtend vertrokken we om half zeven uit het klooster voor een stilte wandeling. Tijdens deze wandeling van een uur werd er inderdaad geen woord gesproken. Op twee na liep iedereen mee. We wandelden in stilte bij elkaar en stonden af en toe stil om naar de natuur te kijken. De nacht ging tijdens deze wandeling over in de dag, van donker naar licht.
Om kwart voor acht zaten we aan het ontbijt. Het was de bedoeling dat je ook een lunchpakket maakte voor onderweg. Na het ontbijt ruimden we onze kamers op en pakten we al onze persoonlijke spullen in onze rugzak. De gids had een vriendin uit de omgeving bereid gevonden om spullen, die deelnemers niet bij zich wilde dragen, op te halen. En daar werd in ruime maten gebruik van gemaakt. Daarna werd het museumzaaltje van de zalig verklaarde stichteres Moeder Maria-Teresa van de Heilige Jozef bezocht. Een enthousiaste zuster vertelde ons in een klein half uurtje allerlei zaken over het leven van deze bijzondere vrouw.
Nog even koffie drinken, daarna was het snel tien uur en tijd om naar de Heilige Mis te gaan. Een uur later waren we al weer op pad voor een wandeling van ongeveer 16 km. Op weg naar het huisje van pater Karel ( Deze Nederlandse pater is vorig jaar heilig verklaard.), daarna naar een restaurantje om wat te eten op kosten van de Wandelmaat. En toen was het al weer tijd om naar het station van Oost-Geleen te gaan. We gingen via het plaatsje Sweikhuizen, waar we in een fraai kerkje uit 1739 afscheid van elkaar namen. We stonden in een kring voor het altaar en we vertelden om de beurt aan elkaar wat we van dit weekeind vonden, ook wensten we elkaar op allerlei manieren het beste toe voor de toekomst. Als herinnering ontvingen we via onze gids een kaars van de Wandelmaat.
De vriendin van de gids stond al met haar auto op ons te wachten, toen we aan kwamen. De hele groep stapten op de trein, van 16.20 uur, naar Sittard. Daar verlieten enkele deelnemers ons om met de auto verder te reizen. De meesten reisden naar Utrecht Centraal.
Onze groep bestond hoofdzakelijk uit vrouwen. De meeste deelnemers waren boven de veertig, twee deelnemers rond de vijfentwintig, evenzoveel rond de vijfendertig en waarschijnlijk één deelnemer boven de zestig. De meeste deelnemers hadden een protestantse of katholieke achtergrond.
Zelf heb ik niet veel nieuwe dingen meegemaakt, maar ik heb wel van het weekeind genoten. Waarschijnlijk heeft elke deelnemer dit weekeind op zijn of haar manier anders ervaren. Niemand van hen was ooit in een klooster geweest. Verder heb ik ook niet veel kritiek van de deelnemers gehoord, behalve van een enkeling dat het programma te vol was. Hier werd wat meer vrije tijd gewenst.
Kort samengevat kan ik zeggen dat we een gezellige groep hadden en dat er veel gepraat en gelachen met elkaar werd. We leerden elkaar net kennen toen het weekeind al weer voorbij was.
