juni 2006
Markeringen
De wekker ging af om half zes. Niettemin bleef ik toch nog een uur langer in bed liggen. Daarna stond ik op voor de reis naar Emmen.
Het was half twaalf, prachtig zonnig weer, eigenlijk iets te warm om te gaan wandelen. Natuurlijk ging ik op pad, daar kwam ik ook voor. Ik zette de eerste stappen richting centrum van Emmen, overigens een gezellig ogend plaatsje, op zoek naar de markeringen die mij de weg moesten wijzen naar Sleen. Dit was voor mij het eerste keer dat ik een stukje van de route van het Drenthepad ging verkennen. Doordat er die dag, vrijdag, markt was met als gevolg een redelijk drukke binnenstad, was het even zoeken naar de markeringen om uiteindelijk toch de weg te kunnen vinden. De afstand van het centrum naar het platteland was opvallend klein, zeker als je dat vergelijkt met de grote steden in de Randstad.
Een ander contrast waar ik die dag tijdens het wandelen aan moest denken, was het verschil tussen het lopen van een georganiseerde wandeltocht en het lopen van een Lange Afstand Wandelpad of een Regionaal Wandelpad. De bewegwijzering van een georganiseerde wandeltocht is meestal vele malen beter dan die van een LAW of Regionaal Wandelpad. Hoe bekender de wandelmars is, des te beter is de bewegwijzering. Op zich is dat ook niet zo vreemd.
De georganiseerde wandeltocht wordt ondersteund door een kleine of grote groep mensen, die speciaal voor die tocht in de weer zijn om alles tijdens die dag of dagen goed te laten verlopen en daar is de bewegwijzering een belangrijk onderdeel van. Daarentegen ligt dit bij de markering van een LAW of Regionaal Wandelpad anders. De markering wordt in eerste instantie zorgvuldig aangebracht. De routebeschrijving die in een wandelboekje staat, is bedoeld voor jaren. En tijdens die jaren kan er veel gebeuren.
Markeringen die met een lik verf op de schors van een boom zijn aangebracht, kunnen verloren gaan als dat stukje schors loslaat van de boom in de loop der tijd. Markeringen kunnen weggehaald worden door een grappenmaker of soms door werklui die aan het werk zijn in de buurt van de wandelroute. Markeringen kunnen onbedoeld verborgen worden door marktkooplui of door de flora, die in een groeiproces van jaren de markeringen overwoekeren. Daar naast kan de zon markeringen doen verbleken, waardoor ze niet of bijna niet meer opvallen. Markeringen kunnen soms ook verplaatst worden, waardoor het niet duidelijk is welke weg of welk pad je als wandelaar moet nemen. Helaas worden palen met markeringen soms door onbekenden zo gedraaid dat de verkeerde richting wordt gesuggereerd. Om al deze redenen is het lopen op louter en alleen markeringen bijna onmogelijk. De wandelboekjes, die worden uitgegeven door het Nivon en het Wandelplatform-LAW (was voor 1998 de Stichting Lange-Afstand-Wandelpaden), zijn een must om tijdens zo'n wandeling bij je te hebben. In combinatie met de tekst uit het boekje en de markeringen kun je veelal de route op de juiste manier volgen. Het blijft soms een beetje puzzelen, maar dat is evident aan dit soort wandelingen.
Die vrijdag heb ik ongeveer tien kilometer van het Drenthepad en twintig kilometer van het Pieterpad gelopen. Het verschil zat hem vandaag in natuurpaden en asfaltwegen. De laatste soort wegen kwam ik vooral bij het Pieterpad tegen. Nu moet ik er wel bij vertellen dat het Pieterpad, het bekendste lange afstand wandelpad van Nederland is én deze route is ouder én met een ander intentie uitgezet dan de meeste andere wandelroutes die later zijn uitgezet. Door de lengte van het Pieterpad moet je soms stukken overbruggen om bij andere natuurgebieden te kunnen komen. Bovendien zijn er soms ook omwegen ontstaan, omdat het originele pad werd doorgekruist door een autosnelweg of bebouwing. Daarnaast zijn er hier en daar stukken privé grond niet toegankelijk meer. Niettemin blijft het lopen van het Pieterpad een bijzondere ervaring.
Als afsluiting wil ik nog vermelden dat de wandelboekjes te koop zijn bij o.a. de anwb-winkels, bij de v.v.v.'s en bij de reisboekenafdeling van de grotere boekenzaken in het land.
