medio mei 2006
Niet verdiend
De kaartjesautomaat van de Nederlandse Spoorwegen spuugde alle munten eruit, die ik in de gleuf van het apparaat had gestopt. Het was niet opgewassen tegen de hoeveelheid munten die ik kwijt wilde. Het loket was nog dicht en ik had geen bankpasje bij me. Tot Rotterdam was er geen probleem. Daar moest ik wel een kaartje kopen om verder te kunnen reizen. Dat kostte me wel mijn aansluiting. Zodoende kwam ik een half uur later aan in Veenendaal, dan was gepland.
Het regende daar al lekker door, zodat de pijpen van mijn broek al aardig nat begonnen te worden. Niettemin besloot ik toch te gaan wandelen en ook nog de 40 km. De dames van het startbureau gaven me de medaille alvast mee, zoveel bewondering hadden ze voor me dat ik in dit weer er nog aan begon. Bovendien was het ook nog de vraag of ik wel voor sluitingstijd binnen zou zijn. De meeste wandelaars op deze afstand waren al ruim twee uur eerder gestart.
Na een paar stappen buiten gezet te hebben, was het me duidelijk dat een poncho en een hoes voor de rugzak geen overbodige luxe waren. Zo gezegd zo gedaan ging ik geponchood met mijn rugzak ingepakt verder. Al snel daarna naderde ik vijf wandelaars, waar ik een kleine tien minuten achter bleef hangen totdat ze bij een splitsing linksaf gingen om de 25 km route te volgen. Ik ging rechtdoor voor de 40 km, mezelf voorhoudend dat dit een uitstekende training voor me was. Met die gedachte ging ik dan ook het bos in. Ik liep een uur alleen en het begon steeds harder te regenen, ook dat hoorde bij een goede training. De bospaden liepen op veel plaatsen vol met water. Sommige stukken in het bos waren naargeestig donker, een zaklantaarn was nog net niet nodig en ik sprong handig over de vele plassen, die in grootte varieerden, totdat mijn brillenglazen volledig waren beslagen en ik midden in een kleine maar diepe plas sprong. Ik besloot mijn bril maar af te zetten dan zag ik meer in deze situatie. De pijpen van mijn broek hingen ondertussen als natte dweilen om mijn benen en mijn voeten zwommen in mijn schoenen. Ik ging vol twijfel verder of dit nog wel leuk was zo in je eentje na twee uur bezig te zijn. De gedachte van een goede training was weg geregend. Op een gegeven moment stond ik onder één van de weinige bomen op een open heidevlakte en het water kwam met bakken uit de lucht. Ik was tot het bot toe nat en voor mij stond nu vast dat ik er bij de eerste de beste gelegenheid mee zou stoppen.
De weg terug was niet verstandig, omdat de route in één richting was gemarkeerd en de kans op verdwalen dan groot is. Dus ging ik maar verder op de route. Ruim een uur later bereikte ik een autoweg met een fietspad er langs. Die medaille jammer dan, hier vond ik het mooi geweest. Het was wel droog geworden, maar aan de overkant van de weg mocht ik het bos weer in. Nee, dat had ik even gehad.... Ik keek naar mijn opgezwollen vingers, daar zaten twee teken op, een derde liep over mijn hand.
Terwijl de lucht in de verte blauw werd, liep ik op het fietspad richting N225 om vervolgens naar Doorn te wandelen. Dat liep een stuk beter en nu het droog was, kon ik wat meer genieten van de omgeving. Na Doorn ging ik te voet toch verder richting Zeist. Twintig minuten voor ik bij het NS station Driebergen-Zeist aankwam, begon het weer stevig te regen én te onweren. Mijn kleren waren een beetje opgedroogd, maar waren in no time weer door en door nat. Toen ik bij het station aankwam, droop het water van alle kanten van me af.
Het was jammer voor de organisatie en voor mij, maar ik blijf er van leren. Eerlijk gezegd is de natuur er prachtig, maar met dit soort weer moet je er niet zijn! En deze weersomstandigheden tijdens het wandelen maak ik eigenlijk maar zelden mee, gelukkig trouwens.
Mijn conclusie en advies: Neem goede regenkleding mee, een goedkope poncho en rugzakhoes voldoen in deze omstandigheden niet. Een aantal plastic zakken meenemen voor spullen, die je echt droog wilt houden. Deze spullen goed inpakken in een plastic zak en het blijft droog. Mijn rugzak was ondanks de hoes door en door nat en in de hoes hing ongeveer een liter water. Een goede poncho waarin ruimte is gereserveerd voor je rugzak en die zowel voor als achter ruim over je knieën komt, kan een oplossing zijn, anderen hebben liever een degelijk regenpak aan. Iets anders is het verschijnsel teek, dit beestje kom ik steeds meer tegen. Voor het slapen gaan je lichaam zo goed mogelijk controleren of laten controleren door een ander op teken.
