juni 2007
Op eigen risico !
Het hele leven is een groot risico ! Haal ik mijn examen wel? Word ik niet ontslagen? Kom ik wel op tijd bij die belangrijke afspraak? Haal ik de trein wel? Ga ik niet door mijn enkels tijdens het wandelen? Gelukkig staan we hier niet elke dag bij stil ! En gelukkig weten we ook niet welke risico's we allemaal lopen ! Als wandelaar genieten we van wat we om ons heen zien in de natuur en van onze medewandelaars tijdens een gesprekje, een kop koffie op een terrasje of door samen stil door de natuur te lopen. En zo ging ik deze keer op reis om een stuk van het Texelpad te lopen.
Het was de derde dag van de zomer. Rond acht uur 's morgens stapte mijn medewandelaarster in de intercity op H S Den Haag. We hadden elkaar al weer een paar maanden niet gezien, dus er viel genoeg te babbelen. Via Amsterdam Centraal reisden we door naar station Den Helder. Daar haalden we bij het loket van Connexxion een dag kaart voor tien euro. Deze kaart is geldig voor twee volwassenen (en eventueel drie kinderen van 4 t/m 11 jaar) op al hun trajecten. Dat kwam ons dus goed uit. We namen de bus naar de haven, waar we voor een dagretourtje drie euro per persoon betaalden. De manier van overvaren is zeer comfortabel, je kunt aan boord binnen of buiten gaan zitten, er is ruimte genoeg, ik kreeg er direct een vakantiegevoel bij. En er is zelf een klein restaurant aan boord om wat te drinken of te eten. Je moet het wel zelf halen, maar dat spreekt voor zich, zoveel tijd heb je nou ook weer niet tijdens de overtocht.
Na zo'n twintig minuten zetten we voet op Texel en we namen de bus, die al stond te wachten. Na een uur bussen kwamen we aan op de plek waar we gepland hadden om met de wandeling te beginnen. Het was het plaatsje De Cocksdorp. Vandaar liepen we via Oost naar Oosterend.
 |
In De Cocksdorp bij de dijk is
de vispassage Eijerland.
Hier wordt vis via een buizensysteem vanuit zee de polder ingebracht. Deze vis is van belang voor de lepelaars, die daar leven. |
We hadden het weer mee, ondanks de slechte weersvoorspellingen voor deze dag. Het was meer zonnig dan bewolkt én de regen en onweer bleef uit. We hadden nu een lange weg te gaan langs de dijk aan de zeekant. Regelmatig kwamen we mensen tegen die met verrekijkers de zee in tuurden om naar de katamarangs te kijken. Vandaag was het "Rondje Texel" waar zo'n vijf duizend boten aan meededen, werd ons verteld. Wij zagen er slecht een honderd of twee. We liepen grote stukken zonder te spreken, waardoor je de omgeving beter kon opnemen. Na uren lopen verlieten we de kust en liepen de polder in richting het plaatsje Oost en vandaar verder naar Oosterend.
Oosterend was verrassend mooi, stil en vriendelijk. We hebben al heel wat plaatsjes op Texel gezien, maar dit plaatsje had wat speciaals. Het was minstens driehonderd jaar oud en het centrum om de kerk straalde een bepaalde sfeer uit, misschien wel nostalgie. Het sprak me in ieder geval erg aan. Zie de foto's, hoewel het erg moeilijk is om een sfeer op foto's vast te leggen. Ook het drankenwinkelje in het centrum rond de kerk is meer dan de moeite waard, de kelder heeft veel weg van een klein museum.
Na gepauzeerd te hebben op een terrasje in Oosterend, gingen we weer verder. Het was al vijf uur geweest en daarom probeerden we wat door te lopen om het niet al te laat te maken. We kwamen weer bij een dijk. Hier stond een bordje met de tekst "Op eigen risico". "Wat zouden ze daarmee bedoelen?", was onze eerste vraag. Waarschijnlijk komen we daar runderen, paarden of schapen tegen. De tweede vraag was voor ons: "Moesten we over het hek en de trap nemen de dijk op of moesten we langs de dijk meelopen?" Dat laatste deden we eerst, maar dan kwam je uiteindelijk bij een sloot en weer en ander hek terecht. We gingen terug en klommen over het eerste hek en namen de trap de dijk op zodat we konden zien, wat er aan de andere kant van de dijk was. En dat was niet de zee, maar een weg die onder en langs de volgende dijk liep. Tussen de twee dijken was een natuurreservaat met veel vogels, die opeens flink te keer gingen. We volgden de dijk tientallen meters. Er kwamen wat witzwarte vogeltjes met een oranje snavel op ons afvliegen met veel gekrijs. "Wat vreemd", dachten wij en we liepen verder. Ik liep achteraan en beide hielden we in de gaten wat er boven ons gebeurde. Opeens dook zo'n vogeltje op mijn wandelvriendin. Ik riep nog kijk uit, maar ze lag al op de grond. Ik riep: "Terug de dijk" af. Er was geen misverstand over welke kant van de dijk ik bedoelde.
We liepen zo snel als we konden de dijk af. En keken elkaar geschrokken aan. Zwijgend vervolgden we, achter elkaar lopend, honderden meters, de onzichtbare route onder aan de dijk. De vogels konden we niet meer zien. We liepen door tot we een weg zagen achter een derde hek, daar klommen we ook over en stonden daarna in de bocht van de weg. Daar stond een bankje, waar we even op adem konden komen en wat te drinken konden nemen. Het was nu overal stil. Alleen onze harde stemmen vulden de ruimte om ons heen. Nog geen vijf minuten later werden we weer aangevallen door dezelfde soort vogels. We stonden op en gingen zo snel mogelijk verder. De vogels volgden ons nu op hogere afstand en ze vlogen na zo'n vijftig of honderd meter weg.
We kenden de vogels niet van naam. "Ik zal het thuis eens nazoeken.", dacht ik in stilte. Ik had wel het idee dat dit met een nest te maken moest hebben, waar we blijkbaar te dicht in de buurt waren gekomen. Maar dat het in juni ook nog broedtijd van vogels was, was mij geheel onbekend.
Uren gingen voorbij terwijl wij over lange polderwegen liepen. Om zeven uur 's avonds kwamen we bij de geplande bushalte aan. Maar helaas ! De bussen reden niet meer om deze tijd. Wat nu ? Nog een uur doorlopen naar Den Burg? "Nee, we moeten gaan liften.", zei mijn wandelpartner . Ik geloofde daar niet in en wilde liever verder lopen. De compromis was doorlopen lang de autoweg en tegelijkertijd ook liften, zo gezegd zo gedaan én er hadden ons nog geen tien auto's gepasseerd of we kregen een lift aangeboden van een stel rond de dertig in een kleine auto. Wij "twee grote mensen" met rugzak kropen achter in de auto. Ik moest me dubbelvouwen om in de auto te komen. Het ging met veel moeite. Ik werd weer herinnerd aan mijn grote buik, die een weg zocht achter mijn ribben. Over risico gesproken!
 |
De scholekster is bekend van wegen zijn verdediging van het nest. In het algemeen bestaat zijn nest uit een ondiep kuiltje in het grasland tijdens de broedtijd, die loopt van half april tot in juli. |
|
