oktober / november 2007
Peellandpad 2
Iets voor negen uur 's morgens stapte ik uit bij het busstation van Meijel. Het was fris op deze zaterdag in midden oktober. Ik had de tijd en liep op mijn gemak richting het stadhuis. Na enkele minuten lopen begon de kerkklok te luiden.
Op het plein voor het stadhuis kwamen we gelijktijdig aangelopen van tegenovergestelde richting. We (Tineke en ik) stonden aan het begin van het laatste stuk van dit pad en besloten om direct te gaan lopen. Boekje er bij en we hielden de markering goed in de gaten. Toch waren we het plaatsje maar net uit of we begonnen te twijfelen of we wel de goede route liepen. Die liepen we in eerste instantie wel, maar toen we een passerende autobestuurder naar de naam van een kanaal vroegen, wees hij spontaan in de verkeerde richting. Veel mensen uit de directe omgeving van het pad, weten niet van het bestaan van deze route af en sturen je dan ook via de kortste route naar je doel. Terwijl de echte route door het landschap heen slingert en de mooiste stukjes van de natuur kruist.
En inderdaad kwamen we weer na een kwartiertje lopen bij onze route. Een stukje groen hadden we wel gemist volgens het kaartje, maar dat deerden ons toen niet. We waren weer op het juiste spoor om het einddoel te kunnen bereiken. Eigenlijk ligt me deze manier van denken niet helemaal, je laat iets groens liggen voor de kortste weg en je krijgt daar asfalt voor terug. Het gaat mij eigenlijk meer over de beleving van een route en om het genieten van de natuur in plaats van het lopen van de kortste weg. "Het onderweg zijn is meestal leuker dan het einddoel te bereiken", zo is het in het dagelijkse leven meestal ook, want bij het einddoel bij je klaar ! En aan de andere kant is het leven ook een grillige weg, die soms mooi of minder mooi kan zijn op bepaalde delen van de route. Neem je dan de kortste weg dan zal je ook minder van het leven genieten.
Wat het Peellandpad betreft, valt er meer dan genoeg te genieten. Het pad is erg afwisselend en je wandelt hoofdzakelijk door natuurgebieden, die hier en daar zeer verrassend kunnen zijn. Zie de foto's. Het is wel zo praktisch om de laatste versie van het wandelboekje te hanteren, want de route kan hier en daar een beetje anders lopen dan in de oude versie van het gidsje van het Peellandpad. Maar na wat puzzelen met de kaartjes voor je, kom je er dan meestal ook wel uit. Bij twijfel is het verstandig om de markeringen te volgen en de tekst uit het boekje te laten voor wat het is.
We wandelde verder en probeerden de markeringen zo goed mogelijk in de gaten te houden. Maar soms neemt het gesprek de overhand en verdwijnt de aandacht voor de rood witte markering. Dan kan het even heen en weer lopen worden om de gemiste markering op te sporen. Ook hier kom je meestal wel uit, maar je moet soms wel extra kilometers afleggen om bij de laatst geziene markering te komen. Vanaf dat punt doe je een tweede poging om nu wel goed te lopen.
Onderweg rustten we regelmatig even om wat te drinken of te eten. De tijd om een terrasje te pikken hebben we niet genomen, we waren bang dat we dan te laat het eindpunt zouden bereiken of misschien helemaal niet meer op die dag. Het lopen op onverharde paden kost meer tijd dan op verharde wegen. Dus besloten we maar op het eindpunt een terrasje te pikken.
Dat eindpunt was Roermond, dat we tegen vijf uur bereikten. Daar op een terrasje terugkijkend op de hele route konden we niet anders concluderen dat het Peellandpad een verrassend mooi wandelpad is. Natuurlijk hebben we het geluk gehad, dat we de hele route mooi weer hadden en dat we het samen goed konden vinden tijdens deze tocht van 160 kilometer.
Voor ons zit het erop. We hebben ons doel bereikt, maar we gaan samen door en denken nu na over een volgende LAW. Waarschijnlijk beginnen we daaraan in 2008.
