november 2007
Soms gaat het anders
Deze morgen was ik vroeg op. Het was nog voor achten en ik zat al achter mijn computer. Via het internet keek ik even naar het weerbericht. En tot mijn grote verbazing werd er mooi weer verspeld in Twente. Terwijl de weersvoorspelling voor deze hele week slecht was. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken over wat ik zou doen deze dag. Ik pakte mijn rugzak in en stond om half negen op het station.
En inderdaad toen ik in Almelo aankwam, scheen de zon. Ik liep naar het busstation en zocht de bus die me naar Zenderen kon brengen. Die had ik snel gevonden. En ruim een kwartier later stond ik in het hart van Zenderen. Aan de hand van het kaartje, uit het wandelboekje 'Twentepad', kon ik zien hoe ik aansluiting kon vinden met het Twentepad. Dat was eigenlijk vrij eenvoudig. Het was slechts een kilometer extra lopen. Doordat ik last van mijn linker onderbeen had, was het tempo laag. Het leek me ook beter om het bewuste been niet te gaan forceren.
En zo liep ik langs een beek en vervolgde mijn pad, dat leidde langs een boerderijtje waar op grote afstand een waakhond mij al hoorde aankomen. Dat concludeerde ik naar aanleiding van het heftige geblaf dat de stilte verscheurde. Langzaam liep ik in de richting van de gebouwtjes en ik hield het erf goed in de gaten. 'Waar zou die dreigende hond te voorschijn komen?', dacht ik bij mezelf. Dit was een moment om mijn Dazer* gereed te houden. Maar ja, zo'n ding had ik helemaal niet en ik vroeg me ook af of het wel zou werken. Maar het waren zorgen voor niets, de waakhond zat veilig in een kooi.
Een paar kilometer verder was het pad afgesloten, er was ook geen omleiding aangegeven. Wat nu ? Ik haalde het wandelboekje te voorschijn en bestudeerde de kaartjes. Zonder stafkaart van het gebied was het nog lastiger om een alternatief te vinden. Ten slotte besloot ik om te lopen langs een drukke verkeersweg en dan later in omgekeerde richting terug te lopen om te zien wel stuk ik anders van de route gemist zou hebben.
Niet verder kunnen tijdens een wandeling is soms lastig. Dat geldt ook als je met iemand een lange tijd hebt gewandeld en het gaat op de een of andere manier niet meer zoals het eerst ging. Je zit elkaar in de weg, hoe dan ook. Het voelt niet goed aan meer. Je kunt doen alsof je neus bloedt en gewoon verder wandelen. Lijkt me persoonlijk niet de beste oplossing. 'Duidelijk en eerlijk zijn' lossen in het algemeen zo'n probleem wel op. Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar wel beter. Je kunt dan altijd kiezen of je met elkaar verder wandelt of zegt: We stoppen met het samen wandelen, want we doen het voor ons plezier en we willen allebei is anders. Dat kan, elk mens is ook anders. Respecteer dit van elkaar. Meestal vind je elkaar wel weer via een aanpassing van het 'wandelen'. Dat het dan anders wordt is ook prima, het 'wandelen' staat immers centraal. Daar is alles om begonnen én daar doe je het ook voor. Heb je allebei of één van de twee een andere bedoeling, dan houdt deze wandeling op en kies je beide een andere weg. Zo'n keuze is ook prima. De tijd die leuk was, neem je dan mee in je herinneringsrugzak.
Toen ik op het punt aangekomen was, waar ik weer op de oorspronkelijke route van het Twentepad zat, was het hier inderdaad mogelijk om in omgekeerde richting terug te lopen tot het punt dat geblokkeerd was. Dat deed ik ook voor een groot deel om zo min mogelijk van het Twentepad te hoeven missen. En daarna liep ik weer terug, terwijl de zon nog altijd scheen, nu in de richting van Almelo. Via deze route kwam ik deze plaats via een historisch stukje (Landgoed Almelo) binnen. Almelo was het eindpunt van de wandeling van vandaag. Hoewel de route anders verliep, dan aanvankelijk de bedoeling was, genoot ik van deze dag.
* Dazer of hondenfluitje is een zendertje met een hoge piep, die er voor zorgt dat een boze hond tijdens het horen van dit geluid direct van je wegloopt. Zie voor meer informatie op www.dazer.nl .
