april 2006
Verwerking
De Pasen viel vorige jaar op het laatste weekeind van maart. De weken daarna zal ik niet snel vergeten.
Achttien en negentien april 2005 waren zonnige dagen, met veelal blauwe luchten en de natuur stond er fris in lentegroen bij. De meeste fruitbomen stonden vol in bloei. Ik had het Lingepad ook niet zomaar gekozen. Dit was de beste tijd om dit pad te bewandelen. Ik had het stuk Leerdam - Tiel uitgekozen om af te leggen. De vele bomen onderweg zaten vol met bloesem en het was een feest voor oog om naar te kijken. Het deed me goed, na weken van een machteloos gevoel te hebben gehad.
Niet dat ik me toen zo feestelijk voelde. Nee, maar zoals we veelal geneigd zijn te zeggen:"Het leven gaat door!" Dat is ook zo, maar niet voor iedereen. En dat was voor mij flink wennen. En wandelen kan veelal een uitkomst bieden. Wandelen geeft ruimte in je hoofd. Voor mij geldt het meestal wel én toen ook.
Ik liep en liep over de lange dijken langs de Linge in de Betuwe. Ik keek om me heen, terwijl de zon op mijn bol scheen. Ik liep te denken aan alles wat er de afgelopen weken was gebeurd. Hoe bestaat het dat iemand zo moet lijden voor het zover is. Maar ook tijdens die dagen ging het leven gewoon door, op mijn werk en de hele wereld draaide verder.
Tijdens het wandelen, voelde ik me opgelucht én ik genoot van de vrijheid om te kunnen wandelen. Mijn verstand snapte wel wat er met mijn oudste broer was gebeurd, mijn gevoel daarentegen niet!
Tijdens het wandelen kan er bij mij een balans ontstaan tussen verstand en gevoel. Het kan soms lang duren, meestal ervaar ik dit wel. En dan moet ik het daar mee doen, om verder te kunnen wandelen de toekomst in. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb een jaar lang mooie wandelingen kunnen maken. En zolang het kan, wil ik dit ook blijven doen, de natuur geeft me rust en laat me dingen verwerken. En wat mijn oudste broer betreft, die gaat mee in mijn herinneringen.
