maart 2006
Wisselvallig
Wandelen, het klinkt zo eenvoudig ! Je zet de ene voet voor de andere enzovoort. Wandelen kunnen we toch allemaal. Voor de meeste mensen is het gewoon. Ze hebben de fysieke mogelijkheden, maar daarom doen ze het nog niet. Wandelen is niet zo gewoon meer als honderd jaar geleden, toen gingen velen lopend naar hun werk bij gebrek aan beter.
Nu is twintig minuten lopen al gauw te ver. We nemen dan liever even de bus, de tram of de metro om de afstand te overbruggen. We zijn het niet meer zo gewend om wat langer te lopen dan nodig is in ons dagelijks leven. En als we het wel doen, doen we het als sport tijdens een wandelmars (zie organisaties ) of we zijn bezig met Nordic Walking (zie www.nordicwalking.nl ).
Op zaterdag 11 maart ben ik met een vriendin naar Oudenbosch gereden om mee te doen aan het Rondje Oudenbosch. Het eerste wat mijn opviel was dat het er drukker was dan ik had verwacht ondanks het gure weer. Warme kleding was wenselijk om het nog leuk te houden voor jezelf.
We hadden de duidelijke routebeschrijving amper nodig om door de sneeuwbuien de weg te vinden. Er liepen genoeg deelnemers voor ons. Door de kou keken we uit naar de stempelpost, waar je tevens kon pauzeren en een kop koffie nemen. We liepen slecht 15 km, dus de looptijd naar de stempelpost was te overzien.
Helaas namen we bij de rotonde de binnenbocht waardoor we het pad, in de buitenbocht, naar de stempelpost misten. Daar kwamen we pas vier kilometer later achter. We zijn toe doorgelopen naar het eindpunt en zijn in Oudenbosch zelf nog even iets gaan eten en drinken.
De volgende dag was ik al om kwart over negen op het afspreekpunt in Scheveningen. Het was zonnig weer en niet te vergelijken met gisteren. Ik was drie kwartier te vroeg, dus ben ik nog even ruim een half uur gaan wandelen langs de vloedlijn. Om tien voor tien ontmoette ik de eerste collega voor de wandeling. De twee andere collega's waren in geen velden of wegen te bekennen. Om tien over tien besloten we samen op pad te gaan, ik had ook geen telefonisch bericht ontvangen, waarschijnlijk was er iets tussen gekomen.
Na ruim een uur gewandeld te hebben over het strand en door de duinen, gingen we even pauzeren in restaurant Meijendel. Terwijl we daar zaten te praten, stapten de twee andere collega's binnen voor een sanitaire stop. Ze waren pas om kwart over tien op het afspreekpunt, toen waren we net vijf minuten eerder vertrokken.
Het bleef die dag zonnig en het was leuk dat we elkaar toch nog gevonden hadden. Het is alleen zo jammer dat zo'n weekeind voorbij vliegt, maar het was wel lekker om samen met anderen actief buiten te zijn.
